Illusion Cheshire

วันนี้ไปเริ่มทำงานพิเศษวันแรกที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ตั้งแต่แปดโมงครึ่ง เราก็ปั่นจักรยานจากบ้านสุดรูหนูไปประมาณสิบนาทีก็ถึงที่หมาย ไปถึงก็มีเทนโจวเอาชุดให้เราเปลี่ยนก่อนที่จะพาเราไปแนะนำตัวกับพวกป้าๆที่เป็นพนักงาน แต่เนื่องจากที่โรงแรมแห่งนี้มีคนไทยทำอยู่หลายคน แน่นอนว่า "พลอย" มันซ้ำอีกแล้ว TTTwTTT เทนโจวก็เลยถามตรูว่ามีชื่ออื่นมั้ย ก็เลยบอกชื่อจริงไป คราวนี้เทนโจวก็แนะนำเรากับพวกป้าๆโดยบอกชื่อเรา พอบรรดาป้าได้ยินชื่อตรูเท่านั้นแหละ พวกแกหัวเราะแล้วก็พูดลอยๆว่า "กินได้รึเปล่าหล่ะนั่น" กรูก็งงว่าอะไรวะ ขำอะไรแล้วชื่อตรูไปเกี่ยวอะไรกับของกิน ยืนนึกไปนึกมา...เออ กรูเกทและ!!!!

พวกป้าคิดว่าชื่อกรูคล้ายไส้กรอกเวียนนานี่เอง

ยิ่งคิดก็ยิ่งเซ็งงงง....

งานที่ทำตอนแรกก็นึกว่าตอนเช้าก็ทำพวกเสิร์ฟอาหารด้วย แต่ที่ไหนได้ อิฮั้นไปเป็นแม่บ้านเข้าค่ะ เปลี่ยนผ้าเช็ดตัว เก็บขยะ ขนผ้าปูเตียงไปซัก แล้วก็บลาๆ ทำไปได้ราวๆชั่วโมงนึง อิฮั้นเริ่มรู้สึกว่า ปวดหลังเพราะว่าต้องก้มๆเงยๆเก็บขยะ เก็บโน่นเก็บนี่ แล้วก็เก็บ แต่และแล้ว เวลาก็ผ่านล่วงเลยไปครบสามชั่วโมง เป็นอันจบกะเช้า

หลังจากทำเสร็จก็...ขอบอกว่าไม่เหนื่อย แต่รู้สึกมึนๆเป็นระยะๆ เพราะว่าเราเป็นคนเชื่องช้า ความดันแอบต่ำ ยิ่งลุกๆเงยๆเร็วๆมันพาลจะหน้ามืดเล็กน้อย แล้วก็ปวดหลังนิดหน่อย แต่ก็จบลงโดยสวัสดิภาพ แต่สิ่งที่มันแย่ก็คือ กรูหิวววววววววววววววววววววววววว

ทำเสร็จรีบไปซุปเปอร์ทันที ตรูไม่มีอารมณ์ทำกับข้าวแล้ว หิวหว่ะ ขอซื้อกับข้าวไปอุ่นกินเลยละกันวะ ยังมิพอ วันนี้เอาหน่อยวะ ทำงานมาเหนื่อย ต้องมีของหวาน... สรุปวันนี้อิฮั้นกระเดือกเยลลี่กาแฟคนเดียวไปสี่ถ้วยหลังกินข้าวเที่ยงแล้วก็โยเกิร์ต.... กินเสร็จก็เพิ่งมานั่งสำนึกได้ว่า (ไม่น่าเล๊ยกรู....) แต่ก็ลงไปอยู่ในกระเพาะแล้ว

หนำซ้ำตอนเย็น พอนุ่นกลับมาจากโตเกียวแล้ว ก็ยกขบวนไปกินข้าวเย็นกันที่ร้านอาหารเกาหลี ปั่นจักรยานเป็นแก๊งค์แฟนฉันไปสามคน ระหว่างทางนั่นเองจู่ๆ โทรศัพท์มือถือเราก็ดัง เราก็เลยหยุดรับ แต่มันไม่ใช่แค่นั้น อิชั้นหนีบโทรศัพท์เอียงคอไป ปั่นจักรยานไป แต่ด้วยความที่เป็นคนขี่จักรยานไม่แข็ง จักรยานอิชั้นเซ เกือบเอียงไปชนจักรยานเพื่อนล้ม ไม่พอมันเอียงกลับมาอีกด้าน ที่เป็นถนนใหญ่ มีรถวิ่ง... แต่เป็นบุญที่จักรยานของอิชั้นล้มลงก่อนที่จะหลุดไปถนนใหญ่ราวๆ ซึ่งมันห่างจากถนนแค่ราวๆสิบเซนต์ และโชคดีที่ดิชั้นล้มเลยไม่ตายกลายเป็นศพ นอกจากนี้ที่ล้มไปก็ยังได้แผลเล็กน้อย

ขอสัญญาว่ากรูจะไม่ประมาทหยั่งงี้อีกแล้ว (TTwTT) โฮ

แค่มานั่งนึกว่า ถ้าตัวเองเป็นอะไรมันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ถ้าม้ารู้ขึ้นมา ม้าจะเป็นห่วงขนาดไหน ม้า...พลอยขอโทษนะ จะไม่ประมาทหยั่งงี้อีกแล้ว ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนทำอะไรประมาท แค่ชอบลืมเองว่า เอาอะไรวางไว้ตรงไหน ๕๕๕ คราวนี้นี่เป็นประสบการณ์เฉียดตายจริงๆเลยกรู

ว่าแล้วก็ เฮ้อ...โชคดีจริงๆหว่ะ

*************************