Illusion Cheshire

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...(รึเมื่อไม่นานก็ได้นะ)

     ณ เมืองชนบทที่แสนเงียบสงบ เมืองเล็กๆที่มีกลุ่มควันพวยพุ่งออกมาจากพื้นดินตลอดทั้งปี เมืองที่เต็มไปด้วยดอกทิวลิปในฤดูใบไม้ผลิ ทุ่งดอกไม้สีเหลืองในหน้าร้อน ใบเมเปิ้ลสีแดงในฤดูใบไม้ร่วงและต้นไม้ที่ไร้ใบในยามฤดูหนาว

     ที่นั่นเองมีหญิงสาวอยู่ผู้หนึ่ง...เธอมีผิวขาวราวกับหิมะแรกในฤดูหนาวอันแสนหนาวเหน็บ มีดวงตาสีดำขลับที่ราวกับจะดูดกลืนผู้คนที่จับจ้องมันได้ เรือนผมยาวของหญิงสาวที่ส่องประกายกับแสงอาทิตย์ในยามกลางวัน ใครๆก็ต่างเรียกขานเธอว่า "สโนไวท์แห่งเมืองบ่อน้ำพุร้อน" อย่างไรก็ดี...แม้ว่าผู้คนมากมายจะชื่นชมในความงามของเธอ แต่ตัวเธอกลับไร้ซึ่งความสุขและเบื่อกับชีวิตในเมืองเล็กๆนี้แสนเหลือเกิน

     ณ คืนหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง คืนที่ท้องฟ้าประดับประดาไปด้วยหมู่ดาว หญิงสาวตัดสินใจออกเดินทางจากเมืองเล็กๆที่เธออยู่ เดินทางผ่านป่า ข้ามสะพานเชือก ผ่านทุ่งดอกคอสมอสที่บานสะพรั่ง จนกระทั่งมาสุดที่บ้านหลังน้อยแห่งหนึ่งที่อยู่ติดเชิงเขา

    เมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในบ้านหลังนี้ เธอก็พบกับห้องครัวใหญ่ที่มีโต๊ะกินข้าวอยู่กลางห้อง ที่โต๊ะกินข้าวนั้นมีเก้าอี้สีต่างๆกันอยู่เจ็ดตัว หลังจากสำรวจทั่วห้องครัวแล้ว เธอก็เดินไปยังทางเดินที่อยู๋ติดกับห้องครัว ที่ทางเดินนั้น...มีประตูเรียงรายอยู่เจ็ดบาน ประตูแต่ละบานนั้น มีสีเหมือนกับวันทั้งเจ็ด แดง เหลือง ชมพู เขียว ส้ม ฟ้าและก็ม่วง... เธอเอื้อมมือเรียวเพื่อจะเปิดประตูห้องสีแดงที่ใกล้สุด แต่ทันใดนั้นเอง หญิงสาวก็ได้ยินเสียงคนเดินดังมาจากห้องครัวใหญ่

.

..

...

     หญิงสาวเดินไปยังต้นเสียงนั้น และเธอก็พบกับเด็กน้อยเจ็ดคนที่สวมเสื้อผ้าต่างกันเจ็ดสีเหมือนกับสีประตูทั้งเจ็ดของบ้านหลังนี้

หุๆ...อู้จัดจริงๆตรู อัพบล็อคครั้งแรกในรอบเดือน แถมยังเป็นเรื่องเก่าเล่าใหม่ซะอีก (อยากบอกว่าชอบที่เขียนเอาไว้ในสเปซมากกว่า เพราะว่านั่งพิมพ์เป็นย่อหน้าสวยๆ อ่านแล้วได้อารมณ์กว่า) ตอนนี้เจ้าของบล็อค นอกจากจะอ้วนเพราะกินเยอะมากๆ ยังขี้หงุดหงิดเป็นทวีคูณ...ตอนแรกก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งเมื่อเช้าเลยรู้สาเหตุเลย สาเหตุที่ทำให้อารมณ์ผู้หญิงทุกคนไม่ดีทุกเดือน... ยังไม่จบนะ เทอมนี้ไม่มีสอบปลายภาค แต่ต้องทำรายงานส่งแทน...ตอนนี้แทบจะจมกองรายงานได้อยู่แล้ว เหลืออีกสองตัวรวมกันแล้วยี่สิบห้าหน้า...เอง แล้วก็มีเรียนต่ออีกอาทิตย์ต้นเดือนกุมภาฯ ต้องฉลองวันเกิดปีที่ยี่สิบเอ็ดท่ามกลางความหนาวเหน็บของสายลมหนาว...ที่เพื่อนๆเผ่นกลับไทยกันหมด (TT ^ TT)

กลับไทยไปไม่กี่วัน...ก็ต้องเผชิญหน้ากับบรรยากาศวันวาเลนไทน์เลี่ยนๆอีก เบรี่ยเว้ยยยยย คนมันไม่มีกิ้ก ไม่มีแฟนจะไปตื่นเต้นอารั้ยยยยยย เราเลยวางแผนไว้ว่ากลับไปจะไปดู "Koizora" ที่ลิโด้วันวาเลนไทน์คนเดียวเลยดีกว่า จะได้ร้องไห้ให้ตาบวมแดง อายไลน์เนอร์เลอะเป็นหมีแพนด้าและบลาๆ ประชดบรรยากาศเทศกาลแห่งความรักมันเล๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

.

..

...

..

.

นั่นก็เพราะว่า เราตาสว่างได้แล้วหล่ะ ในที่สุดก็ตาสว่างแล้ว...ว่า

"ผู้ชายชอบโยนหิน"

*หมายเหตุ* คำว่า "โยนหิน" เป็นคำเปรียบเปรยการกระทำของที่มีลักษณะชอบอ่อย ให้ความหวัง หยอกล้อเล่น พูดว่าชอบทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกว่ารักรึชอบจริงๆ หรือรวมไปถึงการกระทำอื่นๆที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามรูสึกดีและตายใจ การกระทำข้างต้นสามารถกระทำขึ้นได้โดยทั้งชายและหญิง แต่จากประสบการณ์ของเจ้าของบล็อคทำให้เชื่อว่า "ผู้ชายมันชอบโยนหินนนนนนนนนนนนนนนนนน"

edit @ 26 Jan 2008 16:53:58 by Cheshire_XxX