Illusion Cheshire

๑. ก่อนอื่นเลย...อายุครบยี่สิบเอ็ดแล้วค่ะ เมื่อวันศุกร์ ขอบคุณทุกคนสำหรับเค้กแล้วก็คำอวยพรนะ ปีนี้เป็นปีที่เรารู้สึกว่า ชีวิตแห่งความเป็นผู้ใหญ่จริงๆได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว (ฮา) เพราะว่าคนส่วนใหญ่เริ่มทำงานตอนอายุเลขสองนำหน้าใช่มั้ยคะ ถึงเราจะยังไมได้ทำงาน แต่ก็รู้ถึงอะไรหลายๆอย่างเพิ่มมากขึ้น ลึกๆแล้วหวังว่าปีนี้จะได้พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น เพราะโดยส่วนตัวคิดว่าเราก็ไม่ได้โง่ เสียแต่ว่าขี้เกียจมาก...๕๕๕ เลยแย่เนี่ยแหละ ที่สำคัญ อยากเป็นคนที่คิดอะไรก็พูดออกมาทำออกมาไปเลย กรณีเรา...เราไว้ใจคนยากมาก และ ณ เวลานี้ก็รู้สึกว่าลึกๆแล้วไม่เชื่อใจใครเลยยกเว้นครอบครัวและญาติๆ เพื่อนสนิทก็มีพอควร...แต่ยังไงก็ไม่ไว้ใจ เพราะว่าจากมุมมองของเราแล้ว สิ่งที่เราเห็นมาผ่านมุมมองและประสบการณ์ของเรานั้นทำให้รู้ว่า "มนุษย์น่ากลัว"

ความคิดนี้...มันเริ่มที่จะฝังเข้าไปในหัวแล้วหล่ะ...

แต่ถึงยังไงเราก็ยังชอบเพื่อนๆและอยากเป็นที่รักที่ต้องการอยู่ดี

๒. อันนี้สำคัญมาก... เรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้โทรไปบอกบริษัทแก๊สว่าจะกลับไทยพรุ่งนี้ อีเจ๊คนรับสายก็ต้องการจะเก็บเงินเหลือเกิน ไอเราก็โอเคมาเก็บได้เลย อยู่บ้านรอ พอส่งคนมาเก็บเงินเสร็จ...

สิ่งที่เราเพิ่งค้นพบเมื่อครึ่งชม.ที่แล้วคือ บ้านเรา "ถูกตัดแก๊ส" ไปแล้ว.......................

ขออธิบายว่า ที่ญี่ปุ่นเราใช้พลังงานจากแก๊สในการหุงต้มอาหารและทำน้ำร้อน

แล้วเรากลับพรุ่งนี้เช้า อาบน้ำไปครั้งล่าสุดเมื่อคืน ตอนนี้คันหัวมากเพราะตั้งใจไว้ว่า จะสระผมคืนนี้...แต่ทีนี้

"กรูถูกตัดแก๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส"

(โวยวาย x 1,000,000,000,000)

อ่อ ขอรายงานอุณหภูมิเฉลี่ย ณ ปัจจุบัน: 4 องศาเซลเซียส อยากจะฆ่าอีโอเปอร์เรเตอร์ทิ้ง รวมทั้งอีคนตัดแก๊สด้วย ขอให้ท้องเสียหนึ่งครั้ง ไม่ก็ขอให้ตกทะเลหน้าหนาว (แสบจริงๆนะเมริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง)

๓. รำพัดญี่ปุ่นหรือเรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "นิฮงบุโยว" เป็นคลาสสั้นๆที่เรียนแค่หนึ่งสัปดาห์ ตั้งแต่สิบโมงห้าสิบยันสี่โมงห้าสิบ รวมแล้วสามคาบต่อวัน สนุกมากจริงๆ รู้สึกโชคดีมากๆที่ได้มีโอกาสเรียนอะไรแบบนี้ อาจารย์ก็น่ารักมากๆ เป็นอาจารย์จากสำนักที่ชื่อ "วากายากิ" ที่มีสำนักอยู่ที่โตเกียว แต่อาจารย์ก็ถ่อมาสอนพวกเราที่มหาลัยบ้านนอกแบบนี้ รู้สึกซาบซึ้งจริงๆค่ะ อารมณ์วิชานี้เหมือนกับว่าคุณเป็นคนต่างชาติที่ได้มีโอกาสมาเรียนโขนที่เมืองไทยน่ะแหละ ขอบอกอีกครั้งว่า "มันจอร์จจริงๆ"

(ไว้ว่างๆจะมาเขียนเล่าแบบละเอียดๆนะคะว่าเป็นยังไง)

๔. เซียมซี@Exteen

     สาธู๊........ขอให้เป็นจริงละกัน เพราะอิชั้นชอบคนหล่อ ๕๕๕

     แต่ถ้าหล่อแล้วเลวก็ไปไกลๆเลยละกัน

๕. สุดท้ายแล้ว...ตื่นเต้นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อีกไม่ถึงวันแล้วก็จะได้เหยียบแผ่นดินไทย ได้เจอครอบครัว ญาติๆแล้วก็เพื่อนๆทุกคนที่เราคิดถึง ถึงจะแค่หนึ่งปีแต่มันตื่นเต้นจริงๆ ตอนมาใหม่ๆเราไม่ได้โฮมซิกอะไรเลย แต่นับวันยิ่งอยู่ต่างแดนไปเรื่อยๆ ก็ทำให้เราประจักษ์เลยว่าไม่มีใครรักเราและเป็นห่วงเราได้เท่ากับครอบครัวกับญาติๆที่เรามีอีกต่อไปแล้ว และเช่นเคยว่า...กลับทีนึงของฝากก็ปาไปแล้วครึ่งกระเป๋า คราวนี้เอากลับใบใหญ่บะเริ้มใบเดียวแต่ลิมิตน้ำหนักต้องไม่เกินยี่สิบห้ากิโล หวังว่าจะไม่เกิน... เสื้อผ้าที่เอากลับคราวนี้...ยีนส์สองตัว เสื้อเยอะๆ และที่สำคัญบรรดาเครื่องสำอางฝากซื้อนี่มันเยอะเหลือเกิน (=_=)^^

ป.ล. เบอร์หนึ่ง กลับไปต้องถูกไซโคแน่เลยว่าอ้วนกว่าปีที่แล้ว...เพราะมันอ้วนกว่าเดิมจริงๆ

ป.ล.เบอร์สอง ใครก็ได้ช่วยคิดทีว่าเราจะหาวิธีอาบน้ำภายในบ้านของเรายังไงดี